| Автор/ка | |
|---|---|
| Број на страници | 139 |
| Година на издавање | 2024 |
| Превод/Препев | превод од француски: Светлана Јовановска |
заштеди
150,00 денЦрвените очи
200,00 ден350,00 ден
200,00 ден350,00 ден
| ШИФРА: | 600 |
|---|---|
| Едиција: | СПЕЦИЈАЛНИ ИЗДАНИЈА |
| Автор/ка | |
|---|---|
| Број на страници | 139 |
| Година на издавање | 2024 |
| Превод/Препев | превод од француски: Светлана Јовановска |
за нарачка над 1200 ден.
100% безбедно плаќање
Испорака во рок од 2-3 работни дена
„Серијата на создадени дела кои можеби најмногу соодветствуваат со заедничкото именување „текст-цртеж“ на Перо Георгиев, дивергира кон неколку епистемолошки категоризации. Графичкиот (цртачкиот) спектрум изобилува со мноштво на композитни пораки кои минуваат низ три клучни стилски преобразби: интимен свет, општествено опкружување и универзални вредности. Текстуалните предлози навидум конвергираат кон истите теми кои се обработуваат во цртежот, но тие поседуваат сопствена автономија на мислата, која вешто се преобразува низ екстензија на нови исцртани или илустрирани замисли. Она што ја прави оваа графема или прозна сликовност невообичаена и исклучителна е опсегот на теми и проблематики кои го окупираат интимниот свет на Георгиев, подготвеноста за воспоставување на општа дискурзивна полемика и своевидна артикулација во облик на социо-естетика“.
Натали Рајчиновска Павлеска, ликовен критичар и теоретичар
The novel Phobos is a unique example of a collage-like, non-linear and highly complex hybrid text that skillfully poses some of the most significant questions about humanity and the world: where we were, where we are and where we are going. Exceptionally creative and bold, this book offers a whole spectrum of stories that are fundamental, existential and relevant and at the same time endlessly witty and playful. To enter the world of Phobos is like setting off on a journey without a seatbelt, one you have no way of knowing where it will take you – the future is only one of the versions of the past and one has endless possibilities to be, to exist in one of the worlds stretching as far as the eye can see, or else in all of them, in some alternative time.
Frosina Parmakovska
Во 2004 година една авторка од Скопје случајно заминува со ООН да организира избори во Кабул, без план и без поим за оружје, племиња и пустини. Останува речиси две децении во љубов со Авганистан.
Пустинско срце ги раскажува првите години на нејзиниот живот на паштунскиот југ, во една од најопасните области на светот. Помеѓу куршуми, црн хумор и бели пердувчиња, читателот патува со неа по непристапни клисури и скриени долини со древни урнатини, оди на шури со белобради старешини, под закрила е на платеници од африканските савани, понекогаш крие АК-47 под постелата, но секогаш сведочи за инспиративни предели и човечки приказни.
Пустинско срце не е книга за војна. Тоа е книга за луѓето кои опстојуваат среде неа: Авганите со нивната жилавост, чест и племенски обичаи, странците калени под екстремни околности, и една раскажувачка која открива дека пустината го крши мекото човечко срце за да подари ново, пустинско срце.
„Најнапред да им се извинам на моите деца, оти си ветив дека првата книга што ќе ја објавам за нив ќе биде поезија, ама се надевам дека ќе ми простат што не стоев на ветувањето. Оваа „специфична исповед“ се издаде по препорака на моите професори, проф. д-р. Дејан Донев и проф. д-р. Ана Димишковска кои безрезервно ме поддржаа и критички ми помогнаа да го издадам овој есеј. Патем и мнозина други сметаа дека содржината (актуелноста на темата) може да ѝ биде од полза на читателската јавност, за што јас искрено се сомневам.
Содржината произлегува од една работна задача кај проф. д-р Дејан Донев од Институтот за философија по предметот „Етика во научно-истражувачката работа“, генерички предмет што е составен дел од корпусот предмети на културолошките докторски студии на Институтот за македонска литература, на кои сум запишан како докторанд. Голема благодарност и до Институтот за македонска литература, и, секако, до мојата менторка, проф. д-р. Соња Стојменска-Елзесер, со која заедно ќе се обидеме да направиме добар докторски труд.
Радоста и задоволството ќе ми бидат постојани доколку на читателите им се допадне нешто од оваа книга. Во спротивно, радоста за текстот нема да ми пропадне, оти ќе ми остане убав спомен, за убавите дружби со сите оние, кои на еден начин се поврзани со ова дело“.
Книга со скопски графити од последниве пар декади!
Откако заклучија дека со години ги колекционираат пораките и цртежите на скопските ѕидови, Богдановски и Анѓелков решија да ги спојат креативните сили и да го замрзнат времето во книже полно со радости.
„Графити, некои ги сметаат за вандализам, нагрдување на јавните и на приватните објекти, други, пак, како уметнички израз или улична уметност, еден вид на социјална комуникација преку пораки и мисли испишани по ѕидовите. Што е точно од ова ќе остане уште долго во дискусија, но непобитно е дека графитите се еден феномен, кој опстојува во урбаните средини, особено во големите градови. Скопје, иако можеби не е многу голем град, неговите ќошиња и фасади се носачи на овие привремени пораки, веќе со децении“.
Матеј Богдановски
„Матеј беше клучниот човек кој еден ден ми пиша дека би било добро да издадеме нова графити-книга за Скопје. Книгата наиде на голем интерес уште за време на промотивниот период, затоа што претставува артефакт за едно време низ кое сме поминале со будно отворени сетила, читајќи ги пораките на современиците врз ѕидовите околу нас, кои неретко нè замислувале, но и нè засмевале. Отсекогаш сум ги обожавал графитите како слободна форма на изразување, бидејќи приказната е толку едноставна: имате ѕид, имате спреј во раката, добра мисла или талент за цртеж и магијата се случува веднаш, тука и сега. И не ви треба ништо повеќе!“
Игор Анѓелков
„Да се биде дете творец, или творец со детски порив е најголема умешност во создавањето уметност. Тоа го изјавиле многу големи уметници, а јас секако ја апострофирам или ја подвлекувам со црвен молив оваа констатација.
Мила Гулеска-Ноневска создава спонтано, силно обојувајќи ги површините на делата, играјќи си и мешајќи ги со рака боите. Така, тие се таложат и создаваат сензитивно обоени површини. Меѓу тие обоени површини, авторката внесува содржини од своето минато секојдневие. Тоа се вешти цртежи на предмети, птици, фигури, предели… Токму таа раскошна комбинација на претстави и бои – тие се животната енергија што блика од делата. Постои и претстава на живописна игра на фигури и предмети, а воедно и меморија за еден богат и исполнет живот. Секоја слика е страсно доживеана од авторката, тоа се искрено исфрлени напливи на креации без граници; постои само слобода на создавање и се има впечаток дека делата лебдат во просторот.
Во творбите на Ноневска, минатото е сегашност. Тоа е нејзиниот бајковит обоен свет. Тој, светот на Ноневска, закопан длабоко во нејзините архиви оживува со само мало придвижување на нејзината вешта рака. Приказната добива душа, зрачи, жива е, говори… Заради моќта и звукот на бојата, се добива впечаток дека приказните се „заразно“ радосни.
А, радоста при креирањето на раскошниот свет, се чувствува буквално во секое дело на Мила. Страста и слободата на изразувањето, линеарните прикази – нејзиниот автентичен цртачки вез, прекрасните фигури, колоритниот живот во кој доминира моќната сина боја, сето тоа богатство живо пулсира во сликовницата за возрасни“.
Сергеј Андреевски
Книгата носи поднаслов Summa Universi, а претставува расправа, трактат за сите прашања што си ги поставува денешниот Хомо Сапиенс за неговото потекло, универзумот, општествените и политичките трендови и светските социолошки текови.
Целата расправа на 150 страници е сместена во фикција, новела која се движи на границата помеѓу научната фантастиката и реалноста.
“Се работи за новела во која секојдневното, реалното време и космичкото или надреалното се мајсторски изместени, помешани. Тоа е литература што ве тера на размислување и себе-преиспитување. Ова е роман кој нема да ве остави рамнодушен“.
Сергеј Андреевски
“Една книга е филозофски роман претежно напишан во течна и возбудлива дијалошка форма. Топло ја препорачувам оваа книга за читање. Ќе најдете низа одговори на класични и современи филозофски прашања, но и насока како да се пристапи низ живеењето како патување во потрага по неодговорените прашања“.
Тони Поповски
Боенка за најмладите со тајните на Дичо Крстев Зографот.
Роден во село Тресонче во 1819, Димитар Крстев бил посинет од мајстор – резбар. Иако го научил тој занает, повеќе сакал да слика. Како и сите сликари во тоа време, учел од постари фрескописци сè додека не основал своја тајфа – група со која што патувал низ Балканот. Според преданијата, насликал речиси 2,000 икони и фрески. Починал 1871 година-ва во родното село, каде што е и погребан. Но, никој не знае како изгледал. Како што рекол во еден ракопис, неговиот лик најдобро се гледа од неговите дела. А тие дела се полни со тајни.
За жал, многу од неговите икони и фрески се оштетени од забот на времето и поради недоволна заштита, или пак се исчезнати поради кражби. Така, на пример, црквата Свети Петар и Павле во Тресонче за која што насликал над 40 икони е ограбена 2013-та година. Друга црква, во Маврово, каде што оставил и фрески и икони, била потопена при градење на хидроцентрала уште 1952-ра година.
Во автобиографијата што му се припишува, го оставил овој аманет:
„Вардете ми ги оние рабоќе шчо ‘и остаиф да ‘и красит црквите у нас и у другите земји, зашчо за да го дозноеме светот надвор од нас, требет првин самите себеси да се научиме“.
Се надеваме дека оваа мала боенка ќе помогне да не го заборавиме.