Што да се каже за овие раскази, а во исто време соодветно да се претстават и тоа да не делува како преувеличување кое ќе постави превисоки очекувања? Одлепени, фантастични, хумористични, апсурдни и длабоко прецизни! Вака би можела да ги опишам десетте раскази од оваа збирка со наслов „Каде леташ, Јулија?“ на Хана Корнети. Со нејзиниот уникатен стил изграден преку колоквијален јазик, полн со хумор и длабинско проникнување, Хана нè става во друштво на неверојатни ликови низ незамисливи ситуации. Уште поневеројатно ни се чини што во ликовите од нејзините раскази како во огледало се гледаме самите или ги препознаваме луѓето околу нас. А во нив и специфичните мани, неодоливо добрите страни и целиот куп апсурдности, за кои обично сме слепи гледајќи со (нашето) голо око. Ова е збирка во која се лета на метла, се паѓа во клопка на октопотка, се добива лоша фризура и добар фризер, се тролаат телепродавања, се дочекуваат најдолгите седум секунди, се губи мачката на својот живот, настануваат грешки и изгреваат нови сонца. Милоста нема да ја добијат оние што не ја заслужуваат, но емпатијата е тука за сите! 

Наташа Атанасова

„Расказите на Максим Ристески кријат комплексни светови и длабоки пораки за промените кои се случуваат во духовната стварност, а кои без сомнение ќе бидат предизвикувачки за македонската читателска јавност. Обликувани во јасен, богат и сликовит израз, со обмислени и динамични реченици и внимателно селектиран избор на зборови, расказите од оваа збирка на Ристески се потврда за стилската особеност и дарба на овој раскажувач, кој допрва треба да биде вистински препознаен од критиката и публиката“.

Ана Мартиноска

Што се случува кога педесет и тригодишен писател во виорот на животот ќе сретне дваесет и двегодишна студентка по вајарство, која го “оживува” повторно? Романот Додека ја преминуваш реката мајсторски ја истражува суптилната рамнотежа помеѓу страста и табуата, минливоста на љубовта и вечните илузии.

Инспириран од познатиот роман Љубовникот на Маргерит Дирас, Фериќ пишува од перспективата на љубовникот, во едно поинакво време и простор. Неговиот текст пулсира со поетичност, страсна ирационалност и смелост што го предизвикува лицемерието на светот.

Ова не е само роман за љубовта – ова е огледало на човечката природа, каде возвишеното и вулгарното, нежноста и желбата се спојуваат во една електризирачка приказна што ќе ја паметите. Дива, нежна и трансгресивна приказна за љубовта што ги руши границите.

Романот „Интимност“, соголено и непоколебливо истражувајќи ја љубовта, предавството и сложеноста на човечките врски, длабоко понира во умот на мажот кој е на работ од носењето одлука што драматично ќе го промени неговиот живот. Курејши создава провокативна приказна за потрагата по слобода и за емоционалната цена на интимноста за мажот што се соочува со распаѓањето на бракот и ги разголува своите скриени желби. Брилијантно доловувајќи ги турбуленциите на современите врски, „Интимност“ е моќна и трогателна медитација за тоа што значи вистински да се сака – и да се остави.

Незаборавна приказна за страста, тагувањето и самооткривањето.

Првото нешто што го здогледа низ големите прозорци кога се разбуди беше езерото.Врнеше, а езерото се брануваше силно, како да вриеше.Темно и намуртено изгледаше. Си свари кафе како што понекогаш му правеше мајка му, во најмалото од трите ѓезвиња што ги најде во еден од плакарите.Немаше машина за кафе, како дома, во Берлин.Кафето го беше направил многу ретко, повеќе кафеава  топла вода, ама и тоа беше доволно за денот да започне со неговиот вообичен ритуал. Седна крај големата маса, крај  лаптопот и бележникот.Немаше во себе сеќавање на езерото во дожд.Впрочем, немаше ниту сеќавање на езерото при сончево време, како што беше вчера. За езерото ја имаше само таа слика на мрачна, разбранувана  длабока вода, без дно.Сега, додека го слушаше шумолењето на дождот врз  големите окна, му се чинеше дека тој ги мие невидливите лузни кои ги оставиле во оваа куќа неговите предци. Имаше силно чувство на сочувство не само со тагата на татко му во овие соби, туку и со страдањето на тие предци кои живееле во куќава, а тој пра-правнукот не знае ништо за нив. Тоа не му пречеше да си ги замисли, без имиња и без лица, само како низа во времето кое го паметеа овие  бели ѕидови.

Романот што започнува како потрага по личните приказни на сезонските работници во Сплит, Република Хрватска, неочекувано го менува правецот во вивисекција на човештвото и соочување со болката од исчезнатите морални вредности. Во ослабена физичка, и дискутабилна ментална состојба, протагонистката низ едно деноноќие се соочува со неморалното и срамно однесување на поединците за кои вели дека се производ на разнишаните општествени столбови и се директна закана за опстанокот на човекот како разумно суштество. Романот е критика на современото општество, а истовремено и моќен глас во копнежот по чесност, вистинољубивост и праведност. Дејството е базирано на вистински настани кои се случуваат во август 2023 и настани од последната декада во истиот град.

„Да бидам меѓу своите… Со баботењето во главата, крцкањето во ушите, затнатоста на носот и грлоболот − не сум ни своја! Но, мајчинскиот инстинкт ме придвижува. Со сета сила, сила сум за нив. И во едно сум убедена: знам каде ми е местото. Јас припаѓам овде, меѓу децата. Тука е моето сигурно место.

Други чувства и огнови ме гореа што се решавам сепак да пишувам за нив. Морам да го средам хаосот во мислите настанат под притисокот на главоболката и да не дозволам грозницата да ми го помрачи умот. Раката ми трепери. Отпивам од топлиот чај внимавајќи да не истурам врз тетратката. Прополката што ја шмукав не ми помогна многу. Воопшто.

Дали сум можеби јас сега, во оваа вечер, тој осамен и отуѓен човек, чудовиште со капацитет на насилник во обид да се спаси човечноста?! Ми доаѓаше да викнам по сите тие ноќни ѕверови, но премолчев. Дали само помислив, премолчев, или зборовите ми излетаа од устата? Не можам точно да одредам затоа што мислите ми станаа премногу гласни. Ми татне главата. Замижувам“.